|
|
|
GRÍMNISMÁL |
IL DISCORSO DI GRÍMNIR |
|
|
|
|
|
|
|
|
Prologo |
|
Hrauðungr konungr átti tvá sono; hét
annarr Agnarr, en annarr Geirrøðr.
Agnarr var x. vetra, en Geirrøðr
viii. vetra. Þeir rero tveir á báti
með dorgar sínar at smáfiski. Vindr
rak þá í haf út. Í náttmyrkri bruto
þeir við land ok gengo upp, fundo
kotbónda einn. Þar vóro þeir um
vetrinn. Kerling fóstraði Agnar, en
karl Geirrøð. At vári fekk karl þeim
skip. En er þau kerling leiddo þá
til strandar, þá mælti karl einmæli
við Geirrøð. |
Re Hrauðungr
aveva due figli: l'uno si chiamava Agnarr, l'altro
Geirrøðr. Agnarr
era di dieci inverni, Geirrøðr
di
otto inverni. I due remavano in una
barca, con lenze per piccoli pesci.
Il vento li spinse al largo.
Nell'oscurità della notte toccarono
terra;
scesero e trovarono una masseria.
Là trascorsero l'inverno. La
padrona della masseria si prese
cura di
Agnarr, il padrone di Geirrøðr.
Giunta la primavera, l'uomo procurò
loro un battello. Mentre la donna
li guidava alle spiagge, l'uomo si
fermò a parlare da solo con
Geirrøðr. |
 |
|
|
|
Þeir fengo byr ok kvómo til stöðva
föðurs síns. Geirrøðr var fram í
skipi; hann hljóp upp á land, en
hratt út skipino ok mælti: «Farðu
þar er smyl hafi þik!» Skipit rak
út, en Geirrøðr gekk upp til bæjar.
Hánom var vel fagnat; þá var faðir
hans andaðr. Var þá Geirrøðr til
konungs tekinn ok varð maðr ágætr. |
[I due fratelli] ebbero un vento
favorevole e raggiunsero la casa
del padre loro. Geirrøðr stava a prua; balzò sulla
riva e spinse via la barca dicendo:
«Vattene dove ti piglino gli
spiriti maligni!» Il battello fu
trascinato al largo mentre Geirrøðr saliva verso le case.
Vi venne ben accolto, ché suo padre
era morto. Geirrøðr venne fatto re e si
fece gran fama tra gli uomini. |
|
|
|
|
Óðinn ok Frigg sáto í Hliðskjálfo
ok sá um heim alla. Óðinn mælti: «Sér
þu Agnar fóstra þinn, hvar hann elr
börn við gýgi í hellinom? En
Geirrøðr fóstri minn er konungr ok
sitr nú at landi». |
Óðinn e
Frigg sedevano in
Hliðskjálfr e da là scrutavano
tutto il mondo.
Óðinn disse: «Guarda Agnarr,
il tuo figliastro, che genera
mostri con una gigantessa in
quella caverna. Invece il mio
figliastro Geirrøðr è ora un sovrano
e regna sulla terra». |
|
|
|
|
Frigg segir: «Hann er matníðingr sá,
at hann kvelr gesti sína ef hánom þikkja
of margir koma». Óðinn segir at þat
er in mesta lygi. Þau veðja um þetta
mál. |
Frigg disse: «[Geirrøðr]
è così avaro che al banchetto
maltratta gli ospiti, se gli sembra
che vengano in troppi».
Óðinn disse che questa era una
menzogna e i due dèi fecero una
scommessa. |
|
|
|
|
Frigg sendi eskismey sína, Fullo,
til Geirrøðar. Hón bað konung varaz
at eigi fyrirgerði hánom
fjöllkunnigr maðr, sá er þar var
kominn í land, og sagði þat mark á,
at engi hundr var svá ólmr at á
hann myndi hlaupa. |
Frigg inviò la sua damigella
Fulla
da Geirrøðr.
Ella invitò il re a diffidare di un
uomo esperto in incantesimi,
giunto nelle sue terre. E aggiunse che
aveva un segno riconoscimento:
nessun cane, per quanto aggressivo,
gli si sarebbe avventato. |
|
|
|
|
En þat var inn mesti hégómi at
Geirrøðr væri eigi matgóðr. Ok þó
lætr hann handtaka þann mann er
eigi vildo hundar á ráða. Sá var í
feldi blám ok nefndiz Grímnir, ok
sagði ekki fleira frá sér, þótt
hann væri at spurðr. Konungr lét
hann pína til sagna ok setja milli
elda tveggja, ok sat hann þar viii.
nætr. |
La calunnia più grande era che
Geirrøðr
non fosse ospitale. Il re fece
dunque catturare l'uomo che i cani
non vollero aggredire. Avvolto in
un mantello azzurro, questi disse
di chiamarsi
Grímnir e non disse
altro, sebbene venisse duramente interrogato.
Il re lo fece torturare affinché
parlasse, facendolo sedere tra due
fuochi e lì egli rimase seduto per
otto notti. |
|
|
|
|
Geirrøðr konungr átti son x. vetra
gamlan, ok hét Agnarr eptir bróður
hans. Agnarr gekk at Grímni ok gaf
hánom horn fult at drekka, sagði at
konungr gørði illa er hann lét pína
hann saklausan. Grímnir drakk af.
Þá var eldrinn svá kominn at
feldrdinn brann af Grímni. |
Re Geirrøðr
aveva un figlio di dieci inverni,
che si chiamava Agnarr,
come suo fratello. Agnarr
andò da
Grímnir
e gli porse un corno ricolmo da
bere. Disse che il re sbagliava a
torturare un innocente.
Grímnir
bevve. Le fiamme si erano
avvicinate così tanto che il
mantello di
Grímnir
prese fuoco. |
|
|
|
|
Hann kvað: |
Egli disse: |
|
|
Grímnir inizia a parlare |
1
|
Heitr ertu, hripuðr,
ok heldr til mikill;
göngomk firr, funi!
loði sviðnar,
þótt ek á lopt berak,
brennomk feldr fyrir. |
Sei caldo, o tu che m'incalzi,
e davvero troppo grande!
Vattene da me, o fuoco!
La stoffa si è incendiata
nonostante io la scosti,
mi si brucia il mantello! |
|
|
|
2 |
Átta nætr
sat ek milli elda hér,
svá at mér mangi mat ne bauð,
nema einn Ágnarr
er einn skal ráða,
Geirrøðar sonr,
gotna lande.
|
Otto notti
seduto tra i fuochi,
e nessuno mi ha portato cibo.
Tranne uno,
Agnarr,
che unico regnerà,
il figlio di Geirrøðr,
sulla terra dei Goti. |
 |
|
|
3
|
Heill skaltu, Agnarr,
allz þik heilan biðr
Veratýr vera;
eins drykkjar
þú skalt aldregi
betri gjöld geta. |
Salute a te,
Agnarr!
Ché per te salute
Veratýr invoca.
Per una sola bevuta
mai riceverai
miglior ricompensa! |
 |
|
Descrizione delle dimore divine |
4 |
Land er heilagt
er ek liggja sé
ásom ok álfom nær;
en í Þrúðheimi
skal Þórr vera,
unz um rjúfaz regin. |
Sacra è la terra
ch'io stendersi vedo
agli
Æsir e agli
elfi vicina.
In Þrúðheimr
vi sarà
Þórr
finché non crolleranno gli dèi. |
 |
|
|
5
|
Ýdalir heita,
þar er Ullr hefir
sér um görva sali.
Álfheim Frey
gáfo i árdaga
tívar at tannfé. |
Ýdalir
si chiama
il luogo dove Ullr ha
costruito per sé una corte.
Álfheimr
a
Freyr
donarono in principio
gli dèi per il suo primo dente. |
 |
|
|
6
|
Bær er sá inn þriði,
er blið regin
silfri þökðo sali;
Valaskjálfr heitir,
er vélti ser
áss i árdaga. |
Altra dimora è la terza
che gli dèi soavi
con argento ricoprirono a farne una corte.
Valaskjálf si chiama
quel [palazzo] che costruì per sé
l'áss al principio dei tempi. |
 |
|
|
7
|
Søkkvabekr heitir enn
fjórði,
en þar svalar knego
unnir yfir glymja;
þar þau Óðinn ok Sága
drekka um alla daga
glöð or gullnom kerom.
|
Søkkvabekkr si chiama la
quarta,
là dove possono gelide
onde sopra scrosciare.
Là
Óðinn
e Sága
bevono tutti i giorni,
lieti, in coppe d'oro. |
|
|
|
8
|
Glaðsheimr heitir enn
fimti,
þars en gullbjarta
Valhöll við of þrumir;
en þar Hroptr
kýss hverjan dag
vápndauða vera.
|
Glaðsheimr si chiama la
quinta
in cui splendente d'oro
la vasta
Valhöll
si trova;
e là
Hroptr
sceglie ogni giorno
gli uomini caduti nella mischia. |
 |
|
La Valhöll |
9 |
Mjök er auðkent
þeim er til Óðins koma
salkynni at sjá:
sköptom er rann rept,
skjöldom er salr þakiðr,
brynjom un bekki strát.
|
È assai riconoscibile
per quelli che vengono a
Óðinn,
l'aspetto del salone:
da lance il tetto è sorretto,
da scudi il salone è coperto,
da corazze le panche son tratte. |
|
|
|
10 |
Mjök er auðkent
þeim er til Óðins koma
salkynni at sjá:
vargr hangir
fyr vestan dyrr
ok drúpir örn yfir.
|
È assai riconoscibile
per quelli che vengono a
Óðinn,
l'aspetto del salone:
un lupo è appeso
dinanzi all'ingresso occidentale
e si leva l'aquila sopra. |
 |
|
|
11 |
Þrymheimr heitir enn
sétti,
er Þjazi bjó,
sá inn ámátki jötunn;
en nú Skaði byggvir,
skír brúðr goða,
fornar tóptir föður. |
Þrymheimr
si chiama la sesta
dove Þjazi
viveva,
quel detestabile gigante.
Ora Skaði
risiede,
pura sposa degli dèi,
nell'antica dimora del padre. |
 |
|
|
12 |
Breiðablik ero in sjundo,
en þar Baldr hefir
sér um gerva sali,
á því landi
er ek liggja veit
fæsta feiknstafi.
|
Breiðablik
è la settima
là dove
Baldr ha
per sé innalzato una corte.
In quella terra
dove io so che si trovano
pochissime rune malvagie. |
 |
|
|
13 |
Himinbjörg ero en átto,
en þar Heimdall
kveða valda véom;
þar vörðr goða
drekkr í væro ranni
glaðr inn góða mjöð.
|
Himinbjörg è l'ottava
là dove
Heimdallr
– dicono – governi i templi.
Là la sentinella degli dèi
beve nella comoda dimora,
lieto, il divino mjöðr. |
 |
|
|
14 |
Fólkvangr er inn níundi,
en þar Freyja ræðr
sessa kostom i sal;
halfan val
hon kýss hverjan dag
en hálfan Óðinn á. |
Fólkvangr è la nona,
là dove
Freyja stabilisce
i posti al banchetto.
La metà dei caduti
ella sceglie ogni giorno;
l'altra metà spetta a
Óðinn. |
|
|
|
15 |
Glitnir er inn tíundi,
hann er gulli studdr
ok silfri þakðr it sama;
en þar Forseti
byggir flestan dag
ok svæfer allar sakir.
|
Glitnir è la decima,
sorretta da pilastri d'oro
e d'argento ancora ricoperta.
Là
Forseti
abita la maggior parte del giorno
e appiana tutte le contese. |
 |
|
|
16 |
Nóatún ero en ellipto,
en þar Njörðr hefir
sér um görva sali,
manna þengill
enn meins vani
hátimbroðonm hörgi ræðr.
|
Nóatún è l'undicesima
là dove
Njörðr ha
per sé innalzato una corte.
Degli uomini sovrano
il vanr immacolato
su imponenti templi regna. |
|
|
|
17 |
Hrísi vex ok há grasi
Víðars land viði;
en þar mögr of læzk
af mars baki
frækn at hefna föður.
|
Cespugli crescono ed erba alta
nella boscosa terra di
Víðarr.
Là si farà il ragazzo
in groppa ai destrieri
abile a vendicare il padre. |
 |
|
La cucina della Valhöll |
18 |
Andhrímnir
lætri í Eldhrímne
Sæhrímne soðinn,
fleska bezt;
en þat fáir vito
við hvat einherjar alaz.
|
Andhrímnir
fa in Eldhrímnir
Sæhrímnir bollire,
la carne migliore.
E questo in pochi lo sanno,
di che cosa gli
Einherjar si
nutrano. |
 |
|
Lupi e corvi |
19 |
Gera ok Freka
seðr gunntamiðr,
hróðigr Herjaföðr;
en við vín eitt
vápngöfugr
Óðinn æ lifir.
|
Geri e
Freki
nutre, avvezzo alla guerra,
Herjaföðr
glorioso.
Ma soltanto col vino
fiero nell'armatura,
Óðinn vive per sempre. |
 |
|
|
20 |
Huginn ok Muninn
fljúga hverjan dag
jörmungrund yfir;
óumk ek of Hugin
at hann aptr ne komit,
þó sjámk meirr um Munin.
|
Huginn e
Muninn
volano ogni giorno
alti intorno alla terra.
Io ho timore per
Huginn
che non ritorni;
ma ho ancora più timore per
Muninn. |
 |
|
Ancora sulla Valhöll |
21 |
Þýtr þund,
unir þjóðvitnis
fiskr flóði í;
árstraumr
þikkir ofmikill
valglaui at vaða.
|
Il
Þund rumoreggia,
nuota di «Þjóðvitnir
il pesce» nell'onda.
Il vortice
si mostra periglioso
al guado della
Valhöll. |
 |
|
|
22 |
Valgrind heitir,
er stendr velli á
heilög fyr helgom durom;
forn er sú grind,
en þat fáir vito,
hvé hón er i lás lokin.
|
Valgrind si chiama
quel che s'erge sul campo,
sacro dinanzi alle sacre porte;
antico è quel cancello:
e in pochi sanno
come funzioni il chiavistello. |
|
|
|
23 |
Fimm hundruð gólfa
ok um fjórom tøgom,
svá hýgg ek Bilskirnni
með bugom;
ranna þeira
er ek rept vita
míns veit ek mest magar.
|
Cinquecento stanze
e ancora quaranta
credo vi siano in Bilskírnir,
ricca d'archi;
di tutti gli edifici
che io sappia abbiano un tetto,
so che il
più grande è di mio figlio. |
 |
|
|
24 |
Fimm húndruð dura
ok um fjórom tøgom,
svá hygg ek at Vallhöllo
vera;
átta hundruð einherja
ganga senn ór einom
durom,
þá er þeir fara at vitni
at vega.
|
Cinquecento porte
e ancora quaranta
credo vi siano nella
Valhöll;
ottocento
Einherjar
usciranno insieme da ciascuna porta
quando andranno a
battersi col lupo. |
 |
|
|
25 |
Heiðrún heitir geit,
er stendr höllo á [Herjaföðrs]
ok bítr af læraðs limom;
skapker fylla
hón skal ins skíra
mjaðar,
knáat sú veig vanaz. |
Heiðrún
si chiama la capra
che si erge sulla sala [di
Herjaföðr]
e bruca le fronde del Læraðr.
Il calderone riempirà
lei di quel chiaro idromele,
un liquore che non può mancare. |
 |
|
|
26 |
Eikþyrnir heitir hjörtr,
er stendr á höllo
Herjaföðrs
ok bítr af Læraðs limom;
en af hans hornom
drýpr i Hvergelmi,
þaðan eigo vötn öll vega. |
Eikþyrnir
si chiama il cervo
che si erge sulla sala di
Herjaföðr
e bruca le fronde del Læraðr.
Dalle sue corna
cadono gocce in
Hvergelmir,
da cui prendono le acque ogni via. |
|
|
I fiumi dell'universo |
27 |
Síð ok Víð,
Sækin ok Ækin,
Svöl ok Gunnþró,
Fjörm ok Fimbulþul,
Rín ok Rennandi,
Gipul ok Göpul,
Gömul ok Geirvimul,
þær hverfa um hodd goða,
Þyn ok Vin,
Þöll ok Höll,
Gráð ok Gunnþorin.
|
Síð
e
Víð,
Sekin
ed
Ekin,
Svöl
e Gunnþrá,
Fjörm
e Fimbulþul,
Rín e
Rennandi,
Gipul
e
Göpul,
Gömul
e Geirvimul,
questi scorrono accanto ai tesori
divini.
Þyn
e
Vin,
Þöll
e
Höll,
Gráð
e Gunnþráin.
|
 |
|
|
28 |
Vína heitir enn,
önnor Vegsvinn,
þriðja Þjóðnuma,
Nyt ok Nöt,
Nönn ok Hrönn,
Slíð ok Hrið,
Sylgr ok Ylgr,
Víð ok Ván,
Vönd ok Strönd,
Gjöll ok Leiptr,
þær falla gumnom nær,
en falla til heilar
heðan.
|
Vína si chiama l'uno,
il secondo
Vegsvinn,
il terzo
Þjóðnuma,
Nýt
e
Nöt,
Nönn
e
Hrönn,
Slíðr e
Hríð,
Sylgr
e Ylgr,
Víð e
Ván,
Vönd e
Strönd,
Gjöll
e
Leiptr,
questi scendono presso gli uomini
e precipitano poi nel regno dei morti. |
|
|
|
29 |
Körmt ok Örmt
ok Kerlaugar tvær,
þær skal Þórr vaða
hverjan dag
er hann dæma ferr
at aski Yggdrasils,
þvíat Ásbrú
brenn öll loga,
heilög vötn hlóa.
|
Körmt e
Örmt
e i due
Kerlaugar,
questi deve
Þórr
guadare
ogni giorno
quando si reca al consiglio
presso il frassino
Yggdrasill,
altrimenti l'ásbrú
brucerebbe tutto in fiamme,
le acque sacre ribollirebbero. |
 |
|
I destrieri degli dèi |
30 |
Glaðr ok Gyllir,
Gler ok Skeiðbrimir,
Silfrintoppr ok Sinir,
Gísl ok Falhófnir,
Gulltoppr ok Léttfeti,
þeim ríða æsir jóm
dag hvernn,
er þeir dæma fara
at aski Yggdrasils.
|
Glaðr e Gyllir,
Gler e Skeiðbrimir,
Silfrintoppr e Sinir,
Gísl e Falhófnir,
Gulltoppr e Léttfeti,
su questi destrieri cavalcano gli
Æsir
ogni giorno
quando si recano al consiglio
presso il frassino
Yggdrasill. |
|
|
Il frassino Yggdrasill |
31 |
Þrjár rætr
standa á þrjá vega
undan aski Yggdrasils;
Hel býr undir einni,
annarri hrímþursar,
þriðjo mennzkir menn.
|
Tre radici
si estendono in tre direzioni
sotto il frassino
Yggdrasill;
Hel
sotto l'una dimora,
sotto l'altra i giganti di brina,
sotto la terza gli esseri umani. |
|
|
|
32 |
Ratatoskr heitir íkorni,
er renna skal
at aski Yggrdrasils;
arnar orð
hann skal ofan bera
ok segja Níðhöggvi niðr.
|
Ratatoskr
si chiama lo scoiattolo
che correrà
sul frassino
Yggdrasill;
dell'aquila le parole
dall'alto porterà
e le riferirà a
Níðhöggr in basso. |
|
|
|
33 |
Hirtir ero ok fjórir,
þeirs af hæfingar á
gaghálsir gnaga:
Dáinn ok Dvalinn,
Dúneyrr ok Duraþrór.
|
Ci sono poi i cervi, quattro
che i più alti ramoscelli (?)
tendendo il collo brucano.
Dáinn e
Dvalinn,
Dúneyrr e
Duraþrór. |
 |
|
|
34 |
Ormar fleiri
liggja under aski
Yggdrasils
en þat uf hyggi hverr
ósviðra apa:
Góinn ok Móinn,
þeir ero Grafvitnis
synir,
Grábakr ok Grafvölluðr,
Ofnir ok Svafnir
hygg ek at æ skyli
meiðs kvisto má.
|
Serpenti numerosi
stanno sotto il frassino
Yggdrasill,
più di quanti credino gli insavi;
Góinn e
Móinn,
(sono di
Grafvitnir
i figli)
Grábakr e
Grafvölluðr,
Ofnir e
Svafnir
sempre dovranno, io credo,
rodere i rami dell'albero. |
 |
|
|
35 |
Askr Yggdrasils
drýgir erfiði
meira enn menn viti:
hjörtr bitr ofan,
en á hliðo fúnar,
skerðer Níðhöggr neðan.
|
Il frassino
Yggdrasill
sopporta pene
più grandi di quanto gli uomini
sappiano:
il cervo lo bruca in alto,
da un parte marcisce
lo rode
Níðhöggr da sotto. |
|
|
Le valchirie |
36 |
Hrist ok Mist
vil ek at mér horn beri,
Skeggjöld ok Skögul,
Hildi ok Þrúði,
Hlökk ok Herfjötur,
Göll ok Geirölul,
Randgríð ok Ráðgríð
ok Reginleif;
þær bera einherjom öl.
|
Hrist e Mist
voglio che mi portino il corno,
Skeggjöld e Skögul,
Hildi e Þrúði,
Hlökk e Herfjötur,
Göll e Geirölul,
Randgríð e Ráðgríð
e Reginleif;
queste portano birra agli
Einherjar.
|
 |
|
Il sole e la luna |
37 |
Árvakr ok Alsviðr,
þeir skolo upp heðan
svangir sól draga;
en und þeira bógóm
fálo blíð regin
æsir, ísarnkol.
|
Árvakr
e
Alsviðr,
da qui devono trascinare
faticosamente il sole;
ma sotto i loro petti
nascosero gli dèi
Æsir, un riparo di ferro. |
 |
|
|
38 |
Svalinn heitir,
hann stendr sólo fyrir,
skjöldr, skínanda goði;
björg ok brim
ek veit at brenna skolo
ef hann fellr í frá.
|
Svalinn
si chiama
quel che si leva davanti al sole,
scudo, dinanzi alla divinità
splendente;
monti e mari
lo so che brucerebbero
se da lì cadesse. |
|
|
|
39 |
Sköll heitir úlfr,
er fylgir eno skirleita
goði
til varna viðar;
en annarr Hati,
hann er Hróðvitnis sonr,
sá skal fyr heiða brúði
himins.
|
Skoll si chiama il lupo
che insegue la divinità splendente
al riparo tra i boschi;
ma un secondo,
Hati;
(lui è di
Hróðvitnir
il figlio)
precederà la chiara sposa del
cielo. |
 |
|
Il sacrificio di Ymir |
40 |
Ór Ymis holdi
var jörð um sköpuð,
en ór sveita sær,
björg ór beinom,
haðmr ór hári,
en ór hausi himinn. |
Dalla carne di
Ymir
fu la terra creata
dal sangue il mare,
le montagne dalle ossa,
gli alberi dai capelli,
dal cranio il cielo. |
 |
|
|
41 |
En ór hans brám
gerðo blið regin
miðgarð manna sonom;
en ór hans heila
vóro þau in harðmóðgo
ský öll um sköpuð.
|
Dalle sue sopracciglia
fecero gli dèi benedetti
Miðgarðr per i figli degli
uomini;
dal suo cervello
vennero le tempestose
nuvole tutte create. |
|
|
|
42 |
Ullar hylli hefr
ok allra goða
hverr er tekr fyrstr á
funa;
þvíat opnir heimar
verða um ása sonum,
þá er hefja af hvera.
|
Di Ullr ha il favore
e di tutti gli dèi
chi tocca per primo il fuoco;
poiché visibili si fanno le case
dei figli degli
Æsir,
una volta tolti i calderoni. |
 |
|
Le cose migliori |
43 |
Ívalda synir
gengo í árdaga
skíðblaðni at skapa,
skipa bezt,
skírom Frey,
nýtom Njarðar bur.
|
I figli di Ívaldi
andarono al principio
a forgiare
Skíðblaðnir,
nave propizia
per il luminoso
Freyr,
il benedetto figlio di
Njörðr.
|
|
|
|
44 |
Askr Yggdrasils,
hann er æztr viða,
en Skíðblaðnir skipa,
Óðinn ása,
en jóa Sleipnir,
Bilröst brúa,
en Bragi skálda,
Hábrók hauka,
en hunda Garmr.
|
Il frassino
Yggdrasill
è il migliore tra gli alberi,
Skíðblaðnir tra le navi,
Óðinn tra gli
Æsir,
e tra i cavalli Sleipnir,
Bilröst
tra i ponti
e Bragi tra gli scaldi,
Hábrók tra i falchi
e tra i cani
Garmr. |
 |
|
I nomi di
Óðinn |
45 |
Svipom hefi ek nú ypt
fyr sigtíva sonom,
við þat skal vilbjörg
vaka;
öllom ásom
þat skal inn koma
Ægis bekki á,
Ægis drekko at.
|
Il volto ho innalzato
dinanzi ai figli degli dèi
vittoriosi,
con ciò si desterà la sospirata
salvezza;
per tutti gli
Æsir,
e
questo verrà
sulla panca di
Ægir,
nella taverna di
Ægir. |
 |
|
|
46 |
Hétomk Grímr,
hétomk Gangleri,
Herjan ok Hjálmberi,
Þekkr ok Þriði,
Þuðr ok Uðr,
Helblindi ok Hár;
|
Mi chiamo
Grímr,
mi chiamo
Gangleri,
Herjan e
Hjálmberi,
Þekkr e
Þriði,
Þuðr e
Uðr,
Helblindi e
Hár; |
 |
|
|
47 |
Saðr ok Svipall
ok Sanngetall,
Herteitr ok Hnikarr,
Bileygr, Báleygr
Bölverkr, Fjölnir,
Grímr ok Grímnir,
Glapsviðr ok Fjölsviðr;
|
Saðr e
Svipall
e
Sanngetall,
Herteitr e
Hnikarr,
Bileygr,
Báleygr
Bölverkr,
Fjölnir,
Grímr e
Grímnir,
Glapsviðr e
Fjölsviðr;
|
|
|
|
48 |
Síðhöttr, Síðskeggr,
Sigföðr, Hnikuðr,
Alföðr, Valföðr,
Atríðr ok Farmatýr;
eino nafni
hétomk aldregi,
síz ek með fólkom fór.
|
Síðhöttr,
Síðskeggr,
Sigföðr,
Hnikuðr,
Allföðr,
Valföðr,
Atríðr e
Farmatýr;
con un nome soltanto
non mi chiamo mai
quando io tra le genti viaggio. |
|
|
|
49 |
Grímne mik héto
at Geirrøðar,
en Jálk at Ásmundar,
enn þá Kjalar,
er ek kjálka dró;
Þrór þingom at,
Viðurr at vígom,
Óski ok Ómi,
Jafnhár ok Biflindi,
Göndlir ok Hárbarðr með
goðom;
|
Grímnir son chiamato
presso le genti di
Geirrøðr,
e
Jálkr presso le genti di Ásmundr,
e poi
Kjalarr,
perché tirai una slitta,
Þrór nelle assemblee
Viðurr nelle battaglie,
Óski e
Ómi,
Jafnhár e
Biflindi,
Göndlir e
Hárbarðr tra gli dèi;
|
|
|
|
50 |
Sviðurr ok Sviðrir
er ek hét at Søkkmímis,
ok dulða ek þann inn
alda jötun,
þá er ek Miðviðnis vark
ins mæra burar
orðinn einbani.
|
Sviðurr e
Sviðrir
sono chiamato presso
Søkkmímir,
e ingannai quell'antico gigante
quando io stesso divenni
del prode figlio di
Miðviðnir
il solo uccisore. |
|
|
Si rivela
Óðinn |
51 |
Ölr ertu, Geirrøðr!
hefr þú ofdrukkit;
miklo ertu hnugginn,
er þú ert míno gengi,
öllom einherjom
ok Óðins hylli.
|
Ubriaco tu sei, Geirrøðr!
Troppo tu hai bevuto.
Di una gran cosa ti sei privato
se lo sei del mio aiuto;
e del favore di
Óðinn
di tutti gli
Einherjar! |
|
|
|
52 |
Fjölð ek þér sagða,
en þú fátt um mant;
of þik véla vinir;
mæki liggja
ek sé míns vinar
alklan í dreyra drifinn.
|
Molto io ti ho detto
e tu poco ricordi;
ti ingannano gli amici;
la spada giacere
io vedo del mio amico
tutta sporca di sangue. |
|
|
|
53 |
Eggmóðan val
nú mun Yggr hafa;
þitt veit ek líf um
liðit;
úfar ro dísir,
nú knáttu Óðin sjá,
nálgaztu mik ef þú megir!
|
Un cadavere ucciso di spada
ora questo avrà
Yggr.
So che la tua vita è trascorsa.
Avverse ti sono le dísir:
Ora puoi tu
Óðinn vedere,
avvicìnati a me, se ne hai forza! |
|
|
|
54 |
Óðinn ek nú heiti,
Yggr ek áðan hét,
hétomk Þundr fyrir þat,
Vakr ok Skilfingr,
Váfuðr ok Hroptatýr,
Gautr ok Jálkr með goðom,
Ofnir ok Svafnir,
er ek hygg at orðnir sé
allir af einom mér.
|
Óðinn ora io chiamo,
Yggr un tempo avevo
nome;
chiamato
Þundr ancor prima,
Vakr e
Skilfingr,
Váfuðr e
Hroptatýr,
Gautr e
Jálkr tra gli dèi,
Ófnir e
Sváfnir,
i cui pensieri vengono
tutti da me soltanto! |
|
|
Epilogo |
|
Geirrøðr konungr sat ok hafði sverð um kné sér, ok brugðit til miðs. En er hann
heyrði at Óðinn var þar kominn, stóð hann upp ok vildi taka Óðin frá eldinom.
Sverðit slapp ór hendi hánom, visso hjöltin niðr. Konungr drap fæti ok steyptiz
áfram, en sverðit stóð í gögnom hann, ok fekk hann bana. Óðinn hvarf þá. En
Agnarr var þar konungr lengi síðan.
|
Re Geirrøðr sedeva con la spada sulle sue
ginocchia,
sguainata a metà. Quando egli udì
che era venuto
Óðinn, si alzò con l'intenzione
di togliere
Óðinn dal centro dei fuochi. La
spada gli cadde di mano, l'elsa
verso il basso. Il re mise un piede
in fallo e cadde in avanti, la spada
lo trafisse ed egli morì.
Óðinn allora scomparve. E Agnarr
fu re per lungo tempo. |
 |
|
|
|
|
|
|