SCHEDARIO

GERMANI
Scandinavi

MITI GERMANICI
Byrgir
BYRGIR
La sorgente al quale si stavano recando i due figli di ViðfinnrBil e Hjúki, quando Máni li rapě affinché lo aiutassero a regolare le fasi lunari.

* * *

 
FILOLOGIA
ORTOGRAFIA

  ORTOGRAFIA
NORMALIZZATA
LEZIONE DEI
MANOSCRITTI

FONTI

Norreno Byrgir Byrger
Byrgir
Burgir
Byggvir
Edda in prosa

ETIMOLOGIA

Il toponimo Byrgir č probabilmente da connettere col norreno byrgi «luogo chiuso, recinto» (cfr. anglosassone byrgen «sepolcro»). Come verbo, byrgja vuol dire «rinchiudere, seppellire» (cfr. anglosassone byrġan, inglese to bury «seppellire»).

LETTURA

La sorgente di Byrgir č citata da Snorri nel racconti di Bil e Hjúki:

Máni stýrir göngu tungls ok rćđr nýjum ok niđum. Hann tók tvau börn af jörđunni er svá heita: Bil ok Hjúki, er ţau gengu frá brunni ţeim er Byrgir heitir ok báru á öxlum sér sá er heitir Sǿgr, en stöngin Símul. Viđfinnr er nefndr fađir ţeira. Ţessi börn fylgja Mána, svá sem sjá má af jörđu. Máni [...] prese dalla terra due fanciulli, chiamati Bil e Hjúki, mentre si allontanavano dalla fonte chiamata Byrgir e portavano sulle loro spalle il secchio chiamato Sćgr e il bastone Simul. Viđfinnr si chiama il loro padre. Questi fanciulli seguono Máni, come si puň vedere dalla terra.
Snorri Sturluson: Edda in prosa > Gylfaginning [11]
FONTI

Snorri Sturluson: Edda in prosa > Gylfaginning [11]

BIBLIOGRAFIA
RIFERIMENTI
PAGINE
Il tempo e gli elementi - Lupi che corrono in cielo

Creazione pagina: 01.01.2009
Ultima modifica: 23.08.2010

 
POSTA
© BIFRÖST
Tutti i diritti riservati